Możliwość wyleczenia

Szansę na wyleczenie zależą od wrażliwości tkanki guza na napromienianie. Zależy to od rodzaju tkanki i jej ukrwienia: tkanka bogatsza w tlen jest wrażliwsza na promieniowanie niż słabo ukrwiona. Jednakże w każdej tkance guzów nowotworowych są komórki ubogie w tlen, co jest powodem, iż po napromienianiu guz najpierw się zmniejsza, następnie jednak znowu się rozrasta. Część tkanki rakowej w ogóle nie reaguje na napromienianie. Bardzo ważną rolę odgrywa leczenie napromienianiem, między innymi raka gruczołu krokowego i we wczesnych okresach raka sutka. Jako leczenie uzupełniające do leczenia farmakologicznego leczenie napromienianiem jest celowe przy rakach odbytnicy, odbytu, błony śluzowej macicy, raka szyjki macicy i sromu. Ponadto pod wpływem napromieniania guz może się tak dalece zmniejszyć, że bóle ulegają złagodzeniu, mimo że organizm zasadniczo nie uwolnił się od nowotworu. Działania uboczne napromieniania zależą od okolicy napromienionej i od wrażliwości tej tkanki. Im większe jest pole napromieniowane, tym większy negatywny wpływ na stan ogólny pacjenta i jego samopoczucie. Najczęściej pojawia się znużenie, ogólne osłabienie, utrata łaknienia. W obrębie głowy i szyi pojawiają się często zapalenia błon śluzowych, wywołujące dolegliwości podczas połykania; napromienianie brzucha może wywołać zapalenie żołądka i zapalenie jelita z biegunką, wymiotami, wzdęciami i kurczami. Dolegliwości te utrzymują się często także po zakończeniu leczenia napromienianiem.