Założenie korony

Nałożenie na ząb korony protetycznej jest uzasadnione w przypadku, gdy jego naturalna korona uległa w dużym stopniu zniszczeniu i nie można zapewnić trwałego osadzenia wypełnień. Korony protetycznej nie należy nakładać na zęby mocno się chwiejące lub dotknięte chorobą dotyczącą wierzchołka korzenia. Również względy czysto stanowiącego sztuczny ząb. Za idealne z punktu widzenia kosmetycznego uważa się mostki pokryte licówką. Wykonuje się je ze stopów metali szlachetnych lub nieszlachetnych i pokrywa warstwą porcelany. Zęby filarowe wymagają oszlifowania i nałożenia koron. Na koronach osadzane jest przęsło mostka. Może się na nim znajdować kilka zębów tylko pod warunkiem, że mostek zostanie oparty na zdrowych zębach. Aby nie uszkadzać dziąsła, mostek protetyczny nie powinien dotykać do łuku szczękowego w miejscu luki zębowej. Wyjątek stanowią położone z przodu siekacze — sztuczne zęby dopasowuje się wówczas dokładnie do kształtu dziąsła, tak aby mogły imitować naturalny wygląd. Tylko pod warunkiem występowania małego nacisku podczas żucia możliwe jest zastosowanie mostka protetycznego typu Mary land. Filary przęsła mostka są wówczas dosłownie przyklejone do bardzo nieznacznie oszlifowanych od tyłu zębów wspornikowych.