Fizjologia tkanki lacznej

Uszkodzenia tkanki łącznej są reperowane stosunkowo łatwo, zwłaszcza jeśli nie współistnieje zakażenie bakteryjne i rozleglejsze uszkodzenia tkanki. W zależności od udziału obu tych czynników powstaje większy lub mniejszy odczyn zapalny. Do miejsca uszkodzenia wędrują makrofagi i granulocyty (mikrofagi), które fagocytując oczyszczają to miejsce. Okoliczne fibroblasty rozmnażają się. Powstaje wiele komórek wytwarzających kolagen i miofibroblasty. Powstają także nowe naczynia krwionośne. Nagromadzenie fibroblastów i miofibroblastów w miejscu gojenia nosi nazwę ziarniny (granuloma). Odkładające się włókna kolagenowe tworzą z czasem zbitą strukturę, prawie wcale nie mającą komórek, czyli bliznę (cicatrix). W taki sposób dochodzi do reperacji nie tylko tkanki łącznej, ale także różnych narządów, których komórki nie odnawiają się, np. tkanki mięśniowej serca. Czynność komórek tkanki łącznej jest głównie regulowana hormonalnie. Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) przysadki oraz glikokortykoidy kory nadnerczy hamują wytwarzanie glikozaminoglikanów, obniżając ich stężenie w istocie podstawowej tkanki łącznej. Hormony te obniżają również odpowiedź komórek tkanki łącznej na czynniki zapalne, zmniejszając intensywność procesów zapalnych. Zmniejszenie stężenia hormonów tarczycy, np. w niedoczynności tarczycy, powoduje nadmierne gromadzenie się glikozaminoglikanów w istocie podstawowej tkanki łącznej, co się nazywa obrzękiem śluzowatym (myxoedema).
koksy https://ejszet.blogspot.com/2017/09/spaghetti-z-pulpecikami-w-sosie.html