Ruch granulocytow

Komórki tkanek, w których toczy się proces zapalny, wytwarzają ok. 40 rodzajów białek nazywanych chemokinami. Chemokiny wiążą się z receptorami na powierzchni granulocytów (i innych rodzajów komórek) wzbudzając gwałtownie ich aktywność ruchową oraz przemieszczanie się w kierunku miejsca zapalenia. Podobną rolę spełniają defensyny wydzielane przez neutrofile. W mechanizmie powstawania ruchu leukocytów i jego ukierunkowania bierze udział białko przekaźnikowe błony komórkowej, czyli białko G, oraz receptory dla tego białka. Białko G jest równomiernie rozmieszczone na obwodzie granulocytów. Jeśli do komórki dopływają cząsteczki sygnałowe, np. cząsteczki chemokiny, to ich największe stężenie występuje od strony napływu sygnału. Od tej właśnie strony największa liczba receptorów dla białka G wiąże cząsteczki chemokiny. Zatem w części błony skierowanej ku napływającemu sygnałowi dużo cząsteczek białka G ulega aktywacji. Te cząsteczki białka G z kolei aktywują cyklazę adenylanową w ograniczonym fragmencie błony, od strony napływu sygnału. Cyklaza adenylanową doprowadza pośrednio do syntezy aktyny i jej polimeryzacji w filamenty aktynowe w ograniczonym fragmencie cytoplazmy. Daje to w efekcie aktywność ruchową fragmentu komórki i jej przemieszczanie się w kierunku napływającego sygnału, czyli w kierunku zwiększającego się gradientu stężeń chemokiny.